Klaar om verder te gaan?

 

Ik staar uit het raam omdat ik, perfectionistisch als ik ben, wil dat mijn eerste blog perfect is. Dus kijk ik naar ons strak gemaaide gazonnetje en bedenk me, moet mijn blog er net zo strak uitzien als ons gazon? Ik krijg jeuk en wordt onrustig als er grassprietjes boven de rest van het veld uitsteken, net als ik onrustig wordt wanneer ik een kreukel zie in ons dekbed en loop er dan gerust even voor de 3e keer langs om het strak te trekken. Gordijnen moeten recht hangen, deuren vooral niet op een kier want dan zie ik vanaf de bank die zwarte streep en dat leidt me af en mijn handtas staat altijd op dezelfde plek. Op die manier hou ik mijn hoofd rustig en ben ik dan ook nooit wat kwijt. Maar ik weet niet of dat werkt voor een blog. Wanneer ik iets wil schrijven over mij, of over de onderwerpen die me bezig houden vliegen mijn gedachten alle kanten op. Maar dat vind ik toch deels ook wel de charme van schrijven en het menselijk brein.  

 

Eén van de redenen waarom ik zo zwaar til aan deze eerste blog is dat ik een jaar geleden al eerder gestart ben. Eerder met mijn bedrijf, eerder met een blog, eerder met een website en eerder met social media. Maar een maand of 9 geleden heb ik de stekker uit alles getrokken. Zwart beeld. Ik ging mentaal volledig op m’n bek. Met depressie ben ik niet onbekend en op mijn 19e heb ik mijn eerste heftige ervaring daarmee gehad. Maar dat het me op latere leeftijd nog weer zo hard kon treffen had ik niet kunnen vermoeden. Wanneer je zo vol enthousiasme en “misschien deels gebluft” zelfvertrouwen aan iets nieuws bent begonnen wil je gewoon dat dat gaat lukken. Je hebt een droom, een beeld, een fantasie. En je wilt dat dat waar wordt.

 

Ik voelde het wel knagen. In Italië, eenmaal weer thuis, de hele lange zomervakantie met de kinderen thuis waarbij ik vaak niets anders leek te kunnen doen dan voor me uit staren op de bank, lezen of huilen. Wanneer ik in september bij de start van het nieuwe schooljaar trillend op het schoolplein sta om mijn dochter weg te brengen, realiseer ik me dat dit misschien niet is zoals het hoort.
Wanneer ik dan toch eens een online test doe voor een depressie, omdat ik er niet langer voor weg kan lopen, komt de klap wel even hard aan. Ik heb toch weer een flinke depressie. Mij wordt op de website netjes geadviseerd hulp te zoeken.

 

Inmiddels ben ik een tijd verder en voel ik me weer goed. Maar ook echt goed. In het begin van dit jaar is het nogmaals mis gegaan i.v.m. een angststoornis. En hoewel ik na die gebeurtenis echt het vertrouwen in alles kwijt was, leek mijn hoofd daar toch anders op te reageren. Blijkbaar heb ik wel wat geleerd in al die jaren, blijkbaar is mijn hoofd hier tegen op gewassen en ben ik hier tegenop gewassen. Waar ik had verwacht terug te zijn bij af, heb ik mede door alles wat ik geleerd heb voor mezelf, maar ook door studies en ontelbaar veel boeken over deze onderwerpen te hebben gelezen mezelf kunnen coachen. Mezelf “beter” kunnen maken.

 

De drang kwam weer naar boven, ik wil nog steeds anderen helpen! Ik wil nog steeds mijn bedrijf. Mijn depressie en angststoornis staan los van mij en van mijn capaciteiten. Voorzichtig opperde ik mijn ideeën in mijn omgeving en het is op die momenten hartverwarmend te voelen dat man, familie en vrienden positief tegenover dit alles staan en hun vertrouwen uitspreken in mij. Voorzichtig ben ik stapje voor stapje weer begonnen, en terwijl ik bezig was kreeg ik bemoedigende woorden van mensen uit omgeving die het opviel dat ik weer opgekrabbeld was. Je gaat weer door! Wat goed!

 

Na een pittig jaar, waarin ik moeilijke keuzes heb moeten maken, heel veel voor mezelf op een rij heb moeten zetten en mijn toekomst wel 100 keer opnieuw moest herzien kan ik zeggen dat ik nu op mijn best ben. Mede door mijn eigen ervaring en ook studies beschik ik over zoveel relevante informatie, kennis en skills dat ik jou wil coachen en inspireren.

 

Dus, al is het met een klein beetje spanning, plaats ik deze blog, omdat ik klaar ben om verder te gaan.

Reactie schrijven

Commentaren: 0