· 

Face your fears

Na mijn post over angststoornis en mijn eigen ervaringen daar mee besef ik me dat van dit onderwerp mijn hart echt sneller gaat kloppen. Dat geldt ook voor depressie en hsp. Dat komt omdat je er zelf vaak mee te maken hebt gehad en dan is dit vaak toch een onderwerp wat je meer dan gemiddeld boeit.

 

Ik realiseerde me ook dat een post op Instagram niet voldoende ruimte geeft om alles hierover te vertellen wat ik wil. Nu zal dat in deze blog ook niet het geval zijn, maar ik kan er in ieder geval nog even  extra aandacht aan schenken.

 

Angst is een natuurlijke reflex van de mens om gevaar af te wenden. Nu is het met een angststoornis vaak het geval dat de angst op dat moment ongegrond is. Maar ik merk wel dat mijn denkwijze daarover soms wat verschilt van wat er veelal over geschreven wordt.

Je leest namelijk over alle behandelmethodes van angst. Over de verschillende soorten angst die er zijn en hoe je er voor een groot deel vanaf komt. Ik lees nergens dat in sommige gevallen die angst je wel echt wat wil vertellen.

 

Dat het verstandiger is om wel te luisteren naar die angst. Alleen is het wel prettig daarop niet te reageren in paniek.

 

Snap je me nog?

 

Ik neem mezelf als voorbeeld. Ik heb in mijn leven last gehad van faalangst, sociale angst en een gegeneraliseerde angststoornis. Van al deze angsten weet je wel dat een bepaald deel van die angst ongegrond is. Maar ik heb nu 2 keer meegemaakt dat ik door angst op zeer korte termijn ben weg gegaan bij een baan. De eerste was dus niet langer dan 1 dag. Tot 15.00 uur heb ik het volgehouden om precies te zijn. De 2e keer was het een week, 24 uur. Een week die ik volledig in paniek heb beleefd. Waarin ik niet heb gegeten, nauwelijks heb geslapen en non stop heb gehuild en meerdere keren heb uitgesproken zo liever niet meer te willen leven. Van beide situaties weet ik dat mijn lichaam heel duidelijk was. Dit is niet voor jou. Je gaat hier niet gelukkig worden. Het punt is… dit wist ik zelf al voordat ik begon met beide banen. Maar hier kwam mijn angst voor afwijzing kijken. Ik wilde het iedereen om me heen zo graag naar de zin maken. Wees blij dat je een baan hebt, of dit is echt wat bij je past! Wanneer ik daadwerkelijk startte en in elke vezel in mijn lichaam voelde dat ik dit niet lang vol zou kunnen houden vloog ik in de paniek. En wat zo lastig is aan paniek is dat je gaat vluchten.

Wat ik denk ik wil zeggen is dat niet alle angst ongegrond is, alleen had ik beter geluisterd naar de signalen van mezelf dan had het niet zo ver hoeven komen dat ik weer moest vluchten. Dat vluchtgedrag daar kan je aan werken. De angst daar kan je ook aan werken. De signalen die je lichaam en geest afgeeft die moet je niet negeren. Zij weten nu eenmaal wat het beste is voor jou en je kunt daar maar beter naar luisteren als je het voor jezelf enigszins aangenaam wil houden.

 

Dus even een samenvatting:  Faalangst “work on that”, sociale angst “work on that”, vluchtgedrag zeker “work on that”! Dit had ik toch liever op een heel andere manier aangepakt. En zou dat de volgende keer ook zeker doen door alles wat ik nu heb geleerd. Maar wat je zeker moet doen is luisteren naar jezelf. Luister naar signalen. Ik laat me nooit meer beïnvloeden door mijn omgeving en ben eerlijk naar mezelf en over wat ik nodig heb. En dat waren niet deze banen. I’ve learned that the hard way.

 

Ik heb nog één angst die ik graag aan wil gaan. Omdat ik weet dat ik wel gelukkig wordt van datgene wat achter die angst op mij wacht. Hou mijn Instagram en website in de gaten om te zien hoe dit zich gaat ontwikkelen!

Reactie schrijven

Commentaren: 0