· 

‘Hoe ik na vele jaren eindelijk heb leren omgaan met mijn hoogsensitiviteit’

Ik doe maar wat…

Althans, zo heb ik altijd naar mijn leven gekeken… De hoeveelheid beroepsoverwegingen en opleidingen die er in gesprekken voorbij zijn gekomen, zijn niet op 2 handen te tellen. En dat geldt ook voor ontelbare sporten en hobby’s.

 

Ik ging van een moeilijke periode op de middelbare school, waar ik me nooit gewenst en op m’n plek heb gevoeld, met veel paniekaanvallen en huilbuien, naar een beroepsopleiding, waar ik opeens veel vriendinnen had en mijn mond open durfde te trekken in de klas. Ik had besloten me niets meer te laten zeggen door iemand. Ik werd harder.

Ik dacht eigenlijk dat dit was hoe ik moest zijn. Iemand met een grote mond, die voor zichzelf durfde op te komen. En zo kwam de buitenwereld blijkbaar ook bij mij binnen. Hard en soms gemeen. Ik kon reacties en opmerkingen niet los koppelen van mezelf en alles wat er tegen me gezegd werd zoog ik op als een spons en dat zorgde steeds meer voor een laag zelfbeeld.

Het moment kwam waarop ik toch echt deel moest gaan nemen aan de “grote mensen” wereld. Ik moest een baan vinden. En vanaf dat moment keerde mijn faalangst en paniek in volle hevigheid terug. Met depressies tot gevolg.

 

Rollercoaster
In deze rollercoaster heb ik een aantal jaren gezeten. Een enorme zoektocht, met depressies mezelf naar m’n werk slepen, niet eten, en lekker wat drinken in het weekend. Met een drankje erbij leek mijn leven zo slecht nog niet. Ik leefde voor de vrijdag. Wanneer de klok op 17.00 uur ging reed ik als een dolle naar huis! Weekend! Nu kan ik weer mezelf zijn! Dat meisje dat voor zichzelf durft op te komen. Dat meisje die mensen wel leuk  vinden! Mijn zelfvertrouwen groeide met elk glas dat ik dronk.

Maar de zondagen waren een hel. Ik had een minidepressie van de kater en die afschuwelijke werkweek lag weer op de loer. Dus die dag bracht ik op een gegeven moment meer huilend dan lachend door.

 

Was dit hoe het leven hoorde te zijn?
Was dit nou hoe het leven hoorde te zijn? Ik had wel plezier en ik deed ook leuke dingen. Ik heb ook echt wel goede tijden gehad. Maar mijn gevoelens over de invulling van mijn leven, over de mensen in mijn leven en de balans waren gewoon niet goed. Er was een onderliggend sluimerend gevoel en een depressie lag altijd op de loer. Ik had min of meer al geaccepteerd dat dit gevoel gewoon altijd aanwezig zou zijn en dat dit nu eenmaal mijn leven was.

Al die tijd heb ik nooit geweten dat ik hoogsensitief was. Op mijn 25ste,  en al een stuk meer gesetteld, begon er wel wat te dagen, maar ik wilde er nog niet naar luisteren. Ik wilde er nog niet naar leven. Ik vond het super lastig. Wat vroeg dit wel niet voor aanpassing van mij!? Dus ik deed er niets mee.

 

Mijn leefstijl
Inmiddels heb ik nu ruim een jaar mijn leefstijl aangepast op mijn eigenschap.
Daar kwam een stuk acceptatie bij kijken, want rekening houden met deze eigenschap betekent ook dat je bepaalde dingen misschien niet meer moet doen, dat je afscheid moet nemen van bepaalde mensen waar je verkeerde energie van krijgt en afscheid moet nemen van een baan die je leeg zuigt.

Dus na heel wat wisselingen van banen, wist ik dat ik een keuze moest maken. Kies ik voor mezelf of kies ik voor wat de maatschappij vindt dat ik hoor te doen. En blijf ik bevriend met mensen waardoor ik me constant vreemd en raar voel of blijf ik bij mezelf en ontmoet ik nieuwe mensen.

 

Je leven op zo’n drastische manier aanpassen is geen takenlijstje wat je afvinkt. Bij elke keuze die je maakt komen emoties om de hoek. En die emoties laten zich ook niet na een weekje weg sturen. Dat zorgde er bij mij voor dat ik mentaal toch een pittige periode heb doorgemaakt. Maar het was de transformatie waard.

 

Door de dikke mist
Want heel voorzichtig door de dikke grijze mist kwam de zon. En die zon leek steeds meer vanuit mij te schijnen. Tot het moment waarop ik ook echt ging voelen dat ik straal. En het lijkt net alsof ik door te shinen, de leukste mensen op mijn pad krijg.

Het is bijzonder zo’n transformatie door te maken. Zeker niet makkelijk, maar wel iets wat ik een ander gun. Ben je hoogsensitief en voelt het alsof je de hele dag prikkels naar je toegegooid krijgt? Waardoor je pijn hebt, emotioneel of lichamelijk. En je voelt je uitgeput? Dan is het tijd om je leven in te gaan richten naar deze mooie eigenschap. Het heeft je namelijk zoveel moois te bieden, alleen moet je het gaan zien.

 

Hoogsensitiviteit is mooi
Jou laten ervaren dat hoogsensitiviteit iets moois is, is mijn missie. Ik sta er mee op en ga er mee naar bed. En het voelt geweldig! Ik wil met mijn verhaal tot mensen doordringen. Dat het zich niet laat negeren, dat het er altijd is! En dat je iets moois van je leven kunt maken met deze eigenschap!

Reactie schrijven

Commentaren: 0