· 

Mijn 2 hsk; de één introvert, de ander extravert

Zijn onze hoogsensitieve kinderen zorgintensief? Nee. Hebben ze wel meer zorg nodig dan gemiddeld? Op mentaal gebied, zeker weten.

 

Hoogsensitiviteit is natuurlijk geen ziekte, geen stoornis, handicap of beperking. Maar toch is het vaak niet door de mooie dingen van hoogsensitiviteit dat je er achter komt dat je kind hoogsensitief is.

 

Niets gaat gewoon zomaar

Ik merkte het vooral aan het feit dat niets gewoon, zomaar, leek te gaan. Vooral bij onze dochter, ook de oudste, merkten we dat het allemaal wat meer aandacht nodig had.

Slapen ’s nachts ging niet zomaar. Drinken uit de borst ging niet, drinken uit de fles ging niet en we merkten meer en meer dat ze best heftig kon reageren op allerlei zaken. Bijvoorbeeld op vermoeidheid, een lange dag op de crèche, uitjes met veel prikkels en ook “vreemde” mannen reageerde ze niet goed op.

 

Inmiddels zijn onze kids 6 en 4 en dit patroon heeft zich uiteraard herhaalt. Ze zijn allebei geboren met deze eigenschap en dat betekent dat het ook niet meer weg gaat.

Doordat ze een goede spiegel zijn voor mij werd ik me er wel steeds van bewust wat hoogsensitiviteit doet met hen en ook wat het heeft gedaan met mij als kind. Vroeger was daar nog niet veel over bekend, dus er kon ook geen rekening mee gehouden worden. Dit heeft bij mij best tot lastige situaties geleid in mijn leven.

 

Een extroverte dochter

Ze is ontzettend vrolijk, energiek, soms zelfs hyper en staat graag op de voorgrond! Op een positieve manier en wanneer zij daarvoor kiest. Niet wanneer er grapjes worden gemaakt ten koste van haar en men er om moet lachen. Dat maakt wezenlijk verschil!
Naast haar hoogsensitieve eigenschap heeft ze een sterke wil. (Wellicht dat ik hier later nog eens een blog over schrijf.) Het maakt het soms lastig haar grenzen te bewaken omdat ze ontzettend graag overal bij wil zijn, alles wil doen en energie heeft voor tien!

Overprikkeling uit zich bij haar vooral in boosheid. Nu ze ouder wordt en al beter begrijpt hoe hoogsensitiviteit voor haar werkt, wordt dat al een stuk minder. Voorheen kon ze ontploffen om kleine dingetjes en vroeg je je toch af waar zoveel woede bij zo’n klein meisje vandaan kwam!?

 

Ze is ontzettend makkelijk te lezen, helemaal nu je weet dat ze hoogsensitief is. Uiteraard pikt ze verschillende energieën op van mensen om haar heen. En ze kan dan ook een totaal verschillend kind zijn bij het ene vriendinnetje wat komt spelen of bij het andere. Zij kan een blik in haar ogen krijgen, waarbij ik weet, we zijn al over haar grens. Overprikkeling is al gebeurt en het enige wat dan nog mogelijk is, is proberen haar voorzichtig in te laten zien dat het even genoeg is geweest en dat het beter is even wat rust te pakken.

Een goede tip die bij haar werkt: en inmiddels weet ze dat ook zelf, dat ze ontzettend kalm wordt van een warm bad. Ze geeft zelf aan; “ik kan me heel rot voelen, maar door in bad te gaan voel ik me eigenlijk altijd weer beter”.

 

Door haar extroverte karakter is het makkelijk voor haar om overvraagd te worden. Zo werd ze bijvoorbeeld in groep 1 regelmatig uitgenodigd voor kinderfeestjes. Omdat ze aanwezig is, vrolijk en ze maakt snel vriendinnen. Maar daadwerkelijk naar een feestje gaan, dat wilde ze niet! Vooral niet als er vaders aanwezig waren en de prikkels door de drukte, de heftige emoties en het niet weten wat er zou gebeuren werkte niet voor haar. Ze is dus in groep 1 bij geen één feestje geweest.

Ik vond dit eerst lastig want ik wilde als moeder dat ze naar feestjes zou gaan omdat ik bang was dat ze anders buiten de groep zou komen te staan. Maar ik heb dit vrij snel los kunnen laten. Wat ik zelf inmiddels als geen ander weet, is dat je als hsp of in haar geval hsk, niet altijd mee kunt gaan met de kudde. Dit werkt voor jou anders omdat je alles zoveel intenser verwerkt.

 

Een introverte zoon

Zoals hierboven al benoemd, merkten we vooral aan onze dochter dat er iets “anders” aan haar was. Bij ons zoontje merkten we vooral dat hij erg rustig was. Eigenlijk voor ons een  verademing als baby. Hij sliep gewoon! Hij dronk gewoon! Soms vergat ik overdag bijna dat hij er was!

Wat me wel opviel was dat hij niet hield van drukte. Wanneer we verjaardagen hadden hier thuis en ik haalde hem boven uit bed dan huilde hij alleen maar. Zodra ik hem dan weer boven neer legde sliep hij weer en leek hij zich prima te voelen.

Dat heeft hij nu nog. Hij trekt zich graag terug in een hoekje. Speelt graag alleen, al stelt hij zich inmiddels wel wat opener op. Soms speelt hij even met een neefje en ook met kindjes op school, om zich dan wat later even terug te trekken. Hij weet zelf ongemerkt heel goed zijn balans te behouden en zijn rustmomenten te pakken.

 

Hij heeft één vast vriendje, die hij al kent van de crèche. Hij zit bij hem in de klas en zij zijn echt beste vriendjes samen. Heel aandoenlijk.

Zijn eerste bewuste pakjesmiddag, toen hij 3 was, was voor hem niet fijn. Het was veel te overweldigend. Een vloerkleed vol cadeaus. Alle mensen in een kring. En een zus en neefje die allebei even druk zijn. Hij heeft zijn eerste cadeau uitgepakt en is daarmee in de keuken gaan zitten. De hele pakjesmiddag hebben we hem niet weer gezien. Zijn zus pakte zijn cadeaus uit en bracht ze telkens bij hem in de keuken.

De laatste keer pakjesmiddag ging wat beter voor hem. Hij bleef bij ons en pakte zelf zijn cadeaus uit. Hij begreep nu dat het iets leuks is, maar toch, zodra het voorbij was, pakte hij weer zijn spullen, ging in de keuken zit, hoog aan de tafel waar zijn kleine neefje niet bij kon. En ging daar rustig zitten spelen.

 

Een half jaar voordat hij naar school mocht huilde hij al. Ik wil niet naar school. “Ik ga jou missen en ik wil altijd bij jou blijven.” Ik zag er zelf ook als een berg tegenop. Moest ik mijn lieve, rustige en zachte mannetje daar achter laten. In een klas met drukke jongetjes die duwden en schreeuwden. Maar het viel mee! Hij vond het wonderbaarlijk genoeg enorm leuk!

Tussen de herfstvakantie en de kerstvakantie vond hij het helemaal niet meer leuk. Hij huilde elke avond en elke ochtend wanneer hij weer naar school moest. De kinderen gilden te hard, hij had een gevoel in zijn buik dat hij mij miste en het was veel te druk. Dit was wat hij elke dag tegen me zei. Met de juf samen dachten we dat het ook met de drukte van de feestdagen te maken kon hebben. Maar hij was heel angstig en verdrietig. Gelukkig is dat inmiddels weer een stuk verbeterd. Hij vermaakt zich weer op school en in de klas en het wegbrengen is geen probleem meer.

 

Feestjes hier, vriendinnetjes van zijn zus die hier spelen. Daar is hij nog geen fan van. Soms bouwt hij een bunker van kussens om zich achter te verschuilen zodat niemand hem kan zien. En wanneer zijn zus met snoep in haar mond naar hem toe komt, begint hij hard te gillen. De zoete geur van snoep kan hij niet verdragen en hij wordt er oprecht verdrietig van.

Allemaal signalen van een hoogsensitief kind die het op een hele andere manier uit dan zijn extroverte zus.

 

Oprechte emoties

Hoewel het hebben van hoogsensitieve kids dus zeker extra aandacht vraagt brengt het ook heel veel moois. Ik vind het super mooi en bijzonder om te zien hoe beide kids zo goed hun emoties kunnen benoemen. En ook weer, hoe zij alles zo intens kunnen beleven.

Zoals ze kunnen genieten van een hele zachte trui, van knuffels krijgen, van aandacht en complimenten. Niets gaat langs hen heen. Ik kan hele mooie gesprekken met ze voeren die ook echt al diepgang hebben. Ik vind het mooi dat ik als hoogsensitieve moeder al op tijd kan in stappen bij het opgroeien van mijn kids als hoogsensitief persoon.

 

Ik weet dat we door deze eigenschap een hele echte band zullen opbouwen en daar ben ik enorm blij om.

Reactie schrijven

Commentaren: 0