· 

Overprikkeld...

Een paar maanden geleden dacht ik dat overprikkeld iets was wat men bij het consultatiebureau graag zei om je tot halt te roepen met uitjes met je kindje. Nu weet ik dat overprikkeld iets is wat bij mij hoort, wat mij het gevoel geeft uitgeput te zijn en wat mij mezelf heel erg naar beneden laat halen.

 

Maar wanneer ben ik dan overprikkeld?

Het zit soms kennelijk in hele kleine dingen. Door bijvoorbeeld mijn eigen gedachten die maar van hot naar her vliegen en met me aan de loop gaan. Door iets wat een ander tegen me zegt en wat maar door blijft malen. Ook zit het in de grotere dingen; slaaptekort, een verjaardag, een hele dag met mensen in dezelfde ruimte die maar blijven praten. Het maakt eigenlijk niet zoveel uit wat de reden nou precies is, want soms kan je nou eenmaal ergens niet onderuit. Je kan niet de hele dag in bed liggen met een dekentje over je heen en Netflix aan. Sterker nog, ik wil dat ook niet.

 

Toch zorgt overprikkeling er bij mij voor dat ik me minder sterk voel. Het put me letterlijk uit en het maakt dat ik me down voel. Als door het raam een zonnetje schijnt en daarbij een mooie boom in bloei staat, geeft het me niet het gevoel wat het me anders geeft. Ik wil niet naar buiten om onder de boom te gaan staan om een mooie foto te maken. Als ik me zo voel, ben ik ongedurig, stil en loop ik te fronzen. Ik eet alles wat los en vast zit en kijk om de twee tellen op mijn telefoon. Dan komt daar het gevolg nog overheen, want ik weet dat ik overprikkeld ben, ik weet dat dit gedrag mij niet helpt. Ik ga erover na denken, ik begin me te irriteren en voor ik het weet komt daar een dosis ergernis in combinatie met zelfmedelijden bij.

 

Leuk opgesomd allemaal en het schetst niet echt een prettig beeld!

Klopt! Het is ook geen leuk plaatje, want het is een rot gevoel! Maar hoe draai je dit om? Hoe zorg je ervoor dat je niet je hele dag laat verpesten? Ik probeer mezelf aan te leren om hierbij om te denken. Iedere negatieve gedachte om te zetten in iets minder negatiefs. Ik kan niet direct het hele gevoel wegnemen. Wat ik wel kan doen is het zo dragelijk mogelijk maken.

Als eerste probeer ik de situatie te accepteren, want ik heb geen andere keus, het gevoel is er, dat gaat niet direct weg. Dan ga ik aan het werk met mijn gedachten. Dus in plaats van mij heel depressief te voelen, spreek ik mezelf tegen en ga ik de strijd aan. Ik ben niet depressief, ik voel mij nu zo omdat ik gister… , omdat ik vandaag… , omdat het heel… Daarnaast geef ik mezelf de ruimte om stiller te zijn, mijn mobiel vaker vast te pakken en die zak chips? Vooruit, eet maar dan. Ondertussen dwing ik mezelf wel om iets te doen. Die stukken door te nemen die echt gelezen moeten worden of de stofzuiger door het huis te halen.

 

Maar alles in stapjes en met genoeg pauzes om op te laden.

Uiteindelijk merk ik dat ik rustiger wordt, het zware gevoel van mijn schouders glijd en ik het zonnestraaltje toch begin te waarderen.

Hoe fijn is het om jezelf te leren kennen! Toen ik begon met typen had ik zere ogen van het fronzen, wou ik alleen maar huilen zonder tranen en voelde ik me een kilo zwaarder omdat de chips en cola weer naar binnen gewerkt waren.  En zie hier het resultaat van jezelf aanpakken en accepteren; het zonnetje schijnt lekker door het raam, ik voel de warmte. De boom is weer in zicht en ik weet dat ik die moet waarderen, want voor je het weet staat hij niet meer in bloei.

 

En het prettigst om te merken is dat mijn frons heeft plaatsgemaakt voor een  kleine glimlach op mijn gezicht.

Anoniem

Reactie schrijven

Commentaren: 0