Ik was geen moeder die op haar tenen liep als haar kindje sliep. Ik paste me niet volledig aan aan mijn kinderen. Ik had het allemaal prima onder controle. Ja, ze zijn hoogsensitief. Maar daar kon ik prima mee om gaan. Ik voelde ze aan en we wisten van elkaar wat er verwacht werd.

Ik was geen moeder die continue achter haar kinderen aanving of alles wel goed ging. Natuurlijk had ik het moeilijk met de eerste dagen opvang. Met de momentjes waarin de kinderen echt gevoelens begonnen te krijgen en wel eens gekwetst raakten.

Maar over het algemeen is er geen week geweest waar ik tegenop zag. Nooit had ik het gevoel dat ik het niet aan kon. Dat ik niet wist wat ik doen moest. Waar Rendo nog wel eens zei, hoe doe je het, hoe voel je je zo goed aan? En ik had geen antwoord. Het gaat eigenlijk vanzelf.

Het gaat niet meer vanzelf

Maar nu dus niet meer. Het gaat niet meer vanzelf. Owen heeft mentaal soms zo moeilijk dat ik niet meer weet wat ik doen moet. In het begin denk je ach wat vervelend voor hem. Wat rot, maar het komt wel goed. Maar nu de weken voorbij gaan en het nog steeds niet anders wordt. Ik steeds meer op mijn tenen loop en zijn emoties van de hak op de tak gaan. Weet ik het niet meer. Als moeder moet ik nu zoeken. Als moeder lig ik nu op zondagavond te huilen in bed omdat ik op zie tegen de komende week. Want wat kan ik wel zeggen en wat niet. Waarvan raakt hij van slag en waarvan niet. Hij moet zich ook gewoon aan de regels houden net als iedereen, maar als hij zijn zin niet krijgt of als dingen anders gaan dan hij verwacht had, zit hij volledig in de put.

Hoe vaak ik ook aangeef dat dit niet altijd kan. Dat geen enkel kind z’n zin krijgt. Het werkt bij hem anders. Hij is geen verwend kind die zijn zin niet krijgt. Hij voelt zich bedroefd, omdat hij op een bepaalde manier niet begrepen wordt.

Een ander level

Het voelt soms alsof hij op een ander level zit dan ons. Hij roept dat wij hem niet geloven. Dat wij hem niet kunnen helpen. “Waarom helpt niemand mij?” Inmiddels heb ik hem uit kunnen leggen dat wij hem willen helpen, maar soms niet goed weten hoe. Dat we er altijd zijn voor een knuffel, voor troost, maar dat ik nog niet zo goed weet wat er in zijn hoofdje gebeurt.

Hij verteld hele verhalen over een alarm in zijn hoofd. Over gedachten die van de ene kant van zijn hoofd naar de andere gaan. Over wezentjes die de goede gedachten eruit trekken.

Vermoeiend

En ik raak eigenlijk steeds meer vermoeid. In een paar weken tijd, eigenlijk sinds we thuis blijven i.v.m. corona is ons zoontje afgegleden tot een kind dat ik niet meer zo goed ken. Dat maakt me verdrietig en soms wanhopig. Ik ben blij met een lieve man (en papa voor Owen) en voor mijn familie die meeleven. Die ook wel zien dat er iets speelt waar wij even geen grip op hebben. Die zien dat wanneer hij op een verjaardag steeds huilend binnen komt tijdens het buiten spelen, dat hij het niet doet om lastig te zijn of zich aanstelt. Ze zien hem worstelen. Hij heeft geen grip op zijn leven, op zijn emoties, op zijn denken.

Zeer intelligent en bedachtzaam

En toen hadden we een gesprek met een orthopedagoog. Ze begreep Owen. Ze stelde hem vragen en Owen kon perfect verwoorden wat er in zijn hoofd gebeurt. Over het alarm wat afgaat, over wezentjes die het triggeren. Over goede en slechte gedachten. Over een brok in zijn keel en waar die naar toe gaat. He’s got it all figured out! Ze gaf aan een kind van deze leeftijd dit normaal gesproken niet zo kan verwoorden. De dingen die hij zegt, die hij uitbeeldt, hoe hij dingen beleefd.

Ze vond het een bedachtzaam kereltje en zeer intelligent. Op de vraag waarmee we precies geholpen willen worden gaf ik aan; dat het allemaal weer wat makkelijker gaat. Dat hij weer kan genieten, dat hij een beter zelfbeeld krijgt, dat hij voor zichzelf durft op te komen, dat hij de lat minder hoog legt.

Ik geloof niet dat ze me al geholpen heeft

Owen vond het een aardige mevrouw. Ze zag er niet uit zoals hij had verwacht gaf hij aan. Maar ze was wel aardig. Tijdens het gesprek moest Owen huilen, daarvoor was hij van tevoren al bang en dit had ik ook naar de orthopedagoog gemaild. En natuurlijk vond zij dat oké. En natuurlijk breekt je hart als je ziet dat zijn eigen gedachten hem zo’n pijn doen.

Na de sessie van 1 uur kroop Owen meerdere malen bij me op schoot. Ik wil graag knuffelen. Ik geloof niet dat ze me al geholpen heeft. Toen ik uitlegde waarvoor dit gesprek was, was het oké. Hij was moe, hij wilde mijn nabijheid.

Toen we ’s avonds even een wandeling gingen maken en hij met z’n blote voetjes tussen de kikkervisjes liep in de zwemvijver was hij super vrolijk. “Kunnen we nog blijven! Ik speel zo fijn!” Kleine geluksmomentjes. Hij voelt zich gehoord. Hij weet dat we hulp zoeken. Hij lijkt vandaag rustig, maar het kan binnen een uur veranderen.

Ik doe wat ik kan

Meer kan ik niet, meer kan ik hem niet bieden. Ik bied veiligheid, knuffels, warmte, gezelligheid en ook discipline en duidelijkheid. Het is wat elk kind nodig heeft. Zaterdag is hij jarig en hij kijkt er zo enorm naar uit. Ondanks corona doen we er natuurlijk alles aan een super leuke dag voor hem te maken. Stiekem hou ik mijn hart vast… wat nu als er iets wat hem teleurstelt. Of wat nu als hij het in zijn hoofd zo groot heeft gemaakt en dan op de dag zelf ervaart dat het anders loopt. Maar ook hierin doen we wat kan. Het is wat het is. We leven bij de dag.