Ik lees veel op social media op dit moment. Natuurlijk post iedereen zijn of haar zienswijze over dit virus en er wordt door ondernemers ook veel gedeeld over hoe zij er mee om gaan. Onder de mensen die ik volg zie ik veel posts over het positieve zien van dit virus. Over hoe zij zelf meer ruimte krijgen om nu dingen te gaan creëren. Rust, gedwongen isolatie dwingt je ook om naar binnen te keren. I get all that. Maar toch ook weer niet. Want het heeft op mij een totaal andere uitwerking. Het legt me een beetje lam. Ik wil wel creëren, maar mijn hoofd werkt niet mee. Ik wil wel dingen bedenken, maar het is heel druk in mijn hoofd.

Niet echt bang voor COVID-19

Maar toch wel voor alles eromheen. Voor mijn kinderen. Voor mijn moeder die een chronische bloedkanker heeft. Voor mijn opa die onlangs een hartinfarct heeft gehad en waarmee het op dit moment ook weer slecht gaat. Hoe zij nu met z’n tweeën geïsoleerd thuis zitten en wij als kinderen en kleinkinderen niets voor hen kunnen betekenen. Omdat goed bedoelde hulp hem juist nu fataal kan worden. Dat de zus van mijn opa is overleden en dat al haar broers en zussen niet naar haar begrafenis kunnen komen omdat ze allemaal een te groot gezondheidsrisico hebben.

Ik ben niet bang om geen toiletpapier meer te hebben. Ik ben wel bang voor de gevolgen die het gaat hebben op de bevolking. Op het gewone leven. Een miljoen gedachten schieten de hele dag door mijn hoofd.

Natuurlijk ben ik dankbaar

Voor de goede gezondheidszorg in ons land. Dat onze kinderen überhaupt scholen hebben die gesloten kunnen worden en dat we nu de luxe hebben van online scholing en wij onze kinderen gewoon thuis les kunnen en mogen geven. En ook begrijp ik de opvattingen van sommige mensen over hoe het de natuur haar manier is om de wereld stop te zetten. Om te stoppen waar we mee bezig zijn. Om overbevolking tegen te gaan en ons te laten stoppen met vervuilen en produceren. Alles on hold. Het zal ook positieve dingen met zich meebrengen.

Maar dit geheel van de positieve en zonnige kant bekijken lukt me nog niet heel goed.

Overprikkeld

Op zaterdag begon ik te merken dat ik me de gebeurtenissen erg aantrok. Op donderdag en vrijdag kregen we talloze berichten van zwemles, acro, school en kinderdagopvang. Alles werd geannuleerd. Alles werd stop gezet. De vele meldingen van NU.nl en de berichten op Whatsapp die rond gingen. Waar ik zelf ook actief aan deelnam.

Waar ik de dag nog rustig begon in onze achtertuin. Tuinieren en schoonmaken, voelde ik na de middag steeds meer onrust. Op zaterdagmiddag en zondag had ik enorm veel last van buikpijn, kortademigheid en een verlammend gevoel in mijn benen. Ik weet dat ik dat zelf doe. Ik weet dat ik door de enorme stroom aan informatie en wat mijn interne verwerking daar mee doet zorgt voor angst. Ik werd er door overweldigd. Het komt opeens zo dichtbij.

Schaamte

Ik schaamde me een beetje voor mijn reactie. Ik zit niet in de vuurlinie, ik werk niet in de zorg, we zijn geen risicogroep. Waarom zal ik me er zo druk om maken. Ik zie mensen om me heen luchtig reageren. Ik zie op maandag wanneer de scholen dicht zijn ontzettend veel kinderen op straat spelen. Terwijl ik onze kinderen veilig in huis of in de achtertuin laat. Ik fiets alleen naar de stad met hen als het echt nodig is en zorg de hele tijd voor veilige afstand.

Wanneer ik langs het park bij school fiets tref ik een park vol met spelende kinderen. Ik voelde een soort van shock. Ik kan niet bevatten hoe mensen allemaal zulke verschillende opvattingen hebben. Ik snapte niet hoe thuis blijven hier mee samen gaat. Mensen ervaren onduidelijkheid en ik voel me ongemakkelijk omdat ik het blijkbaar TE serieus neem?

Tegelijkertijd voel ik me ongemakkelijk wanneer ik wel de auto in stap of op de fiets ga. Wat zal de ander denken? Dat het me niet boeit, dat ik er schijt aan heb en gewoon ga en sta waar ik wil? Want dat is niet zo!

Mag ik me zo druk maken om alles wat er nu gebeurt? Er gebeuren op wereldwijde basis wel veel ergere dingen. Maar dan zie ik beelden van ziekenhuizen in Italië en ben ik weer in shock. En als ik dan weer thuis zit mijn gezin en ik niet anders hoef te doen dan hun les geven, dan denk ik, wat stel ik me aan.

Onbegrip

Het valt me ook op dat mensen onbegrip krijgen voor elkaar. Men veroordeelt elkaar. Men veroordeelt elkaars keuzes over het wel of niet thuis blijven. Het wel of niet kinderen op straat laten spelen. Het wel of niet thuis werken. Ik voelde dat ook. Het voelde voor mij alsof net als destijds met mijn hoogsensitiviteit mijn gevoelens er niet mochten zijn over mijn kinderen en de behoefte hen binnen te laten. Het voelde alsof ik me niet aan moest stellen.

Ik voel zelfs een vorm van eenzaamheid. In de tijd van isolatie voel ik opeens alleen maar meer afstand. Wat natuurlijk ook logisch is. Maar terwijl juist nu de behoefte aan digitaal contact in wat voor vorm dan ook zo belangrijk is lijkt het er minder te zijn. Oude gedachten en gevoelens kregen bij mij opeens weer de overhand. Bizar hoe vreemde situaties opeens met je aan de haal gaan.

Je mag nog steeds kiezen voor wat bij jou past

Net als bij hoogsensitiviteit is het in dit soort situaties heel belangrijk te ervaren en voelen wat bij jou past. Een mening van de ander mag daar niet te zwaar op drukken. Naast de chaos die nu is is het belangrijk bij jezelf te blijven inchecken. Wat voel je nu, wat heb je nodig. Probeer zaken die je teveel energie kosten terwijl dat niet nodig is wat meer los te laten. Probeer een positief zelfbeeld vast te houden. Ik was voorheen goed op weg en een verandering in de wereld lijkt daar opeens verandering in aan te brengen bij mij. En dat wil ik niet laten gebeuren. Juist nu is het zo belangrijk bij jezelf te blijven.

Ik heb mijn focus op het hele virus iets los gelaten. Ik check nog steeds met regelmaat de nieuws apps. En ik app maar met een aantal mensen over de gebeurtenissen. Met mensen waar ik ervaar dat ik mijn zorgen en frustraties mag uiten en waarmee ik op één lijn zit. Dat geeft rust. Verder volg ik gewoon de instructies vanuit de overheid op. En dat we nu thuis zijn, de kinderen thuis les geven en Rendo af en toe thuis werkt en soms toch naar zijn werk moet… dat is een nieuw ritme geworden. Het is niet voor altijd… Ik probeer ook zeker de fijne kanten er van in te zien. De extra tijd met mijn kinderen en lieve man zijn een cadeautje. Het gehaast van sport, zwemles en school is even weg. Even helemaal vertragen. Dat voelt best fijn.