· 

HSP en arbeidsmotivatie

Ik heb altijd geworsteld met arbeidsmotivatie en mijn roeping. Ook wat er volgens de “maatschappij” van me wordt verwacht en waar ik mezelf goed bij voel, en wat dus niet overeenkomt met elkaar, vond ik super lastig.

Ik kon gewoon nooit bevatten dat dit is hoe het leven hoort te zijn. Zijn we dan gemaakt om naar school te gaan, een studie te doen, te werken, dat maar oké vinden en doodgaan? Hoe vaak ik ook heb geprobeerd dat gevoel te negeren, het lukte niet. Het liet zich niet negeren.

 

Vanaf mijn 18e ben ik als secretaresse aan de slag gegaan. Ik had een beeld voor mezelf gecreëerd die compleet niet strookt met hoe ik ben en wat goed is voor mij. Maar door nog niet bekend te zijn met het begrip “HSP” stapte ik in elke valkuil. Mijn eerste baan was bij een enorm groot makelaarskantoor in Enschede en ik kwam te werken op de afdeling bedrijfsmakelaardij. Nu ik alles weet over hoogsensitiviteit kan ik eigenlijk wel lachen om die enorm foute keuze! Maar op dat moment werd ik zwaar depressief. Hoe kon ik die keuze gemaakt hebben? Ik had een beeld van hoe ik moest zijn volgens mezelf. Ik zou mezelf op hoge hakken in een mantelpakje bewijzen in de harde wereld. Ik zou me niet laten ondersneeuwen door mannen in pak met gladde praatjes en roddelende vrouwelijke collega’s. Uiteraard ging ik niet in een mantelpakje en ook niet op hoge hakken, ik moest mijn auto erg ver weg parkeren, mijn eerste werkdag tegemoet.

 

Ik had het geluk dat op onze afdeling de directeur zat van de hele organisatie, en dat was geen leuke man. De beste man wilde elke ochtend op hetzelfde tijdstip zijn koffie en alles moest op een zelfde manier op een dienblad gepresenteerd worden en hij keek je niet aan als je zijn kantoor binnen liep. Dat iemand zijn macht op zo’n manier wil misbruiken begrijp ik nog steeds niet. Wanneer collega secretaresses je bij elke handeling op je hart drukken, doe dit zo want dit wil Hij graag, en doe dit vooral niet want dan wordt Hij boos, dan doet dat niets met je zelfvertrouwen.

 

Na een paar dagen ging de enige “betrokken” secretaresse richting mij, op vakantie en werd ik alleen gelaten op de kantoorvloer, tussen de jonge heren in al eerder genoemde pakken, opscheppend over de verovering in het weekend en de veroveringen op de vastgoedmarkt. Cijfers, bedragen, foto’s en verkooppraatjes vlogen me om de oren en ik probeerde me stilletjes terug te trekken achter mijn bureau en de dingetjes te doen die ik moest doen.

 

Soms had ik het genoegen even naar de verdieping erboven  te mogen om verse koffie te halen. Dat was al net zo’n verschrikking voor me. Wanneer ik de klapdeur opendeed liep ik tegen een balie aan waar zo’n 6 telefonisten met rood gelakte nagels en lippenstift me aankeken en ik voelde me totaal niet op m’n plek. Dat niemand probeerde een praatje met me te maken kwam deels door de cultuur en deels door mijn uitstraling weet ik nu.

 

Het enige wat ik continu wilde was vluchten. Maar bang als ik was voor de nieuwe wereld waarin ik gestapt was en de verantwoordelijkheid voelend om een inkomen bij elkaar te sprokkelen durfde ik niet zomaar weg te gaan. Dat doe je namelijk niet. Elke middagpauze belde ik mijn moeder en toenmalige vriend. Huilend, hysterisch. Ik wist niet wat ik moest doen, maar ik voelde me lichamelijk ziek. Ik at niet meer en zat in de pauze alleen op een bankje in het centrum van Enschede voor me uit te staren. Het gevoel van eenzaamheid en de vraag wat er toch mis met is kan ik me nog goed herinneren. Na een maand heb ik de stekker eruit getrokken. Genoeg is genoeg.

 

Nu wil ik een stukje met je delen over wat ik inmiddels weet over arbeidsmotivatie en hoogsensitieve mensen.

 

De meeste mensen doen gewoon hun dagelijks werk en vragen zichzelf niet te veel af. Veel mensen zijn alleen gemotiveerd om te werken door het salaris dat ze ervoor krijgen. Verder halen ze weinig of geen voldoening uit hun dagelijks bezigheid.

Aan de andere kant zijn er mensen die hun werk wel erg leuk vinden en het dagelijks met plezier doen. Zij halen hun voldoening niet uit de geldelijke beloning die ze voor hun werk krijgen, maar uit het werk zelf en alles wat daarbij komt kijken.

 

Een groot deel van de arbeidsbevolking gaat niet met veel plezier naar zijn werk, maar zij doen hun dagelijkse plicht en krijgen daarvoor een salaris. Ze vragen zich niet al te veel af en hebben een bepaalde zekerheid die ze niet graag kwijt willen. In hun vrije tijd doen ze leuke dingen ter compensatie, of ze verdringen hun gevoelens van ontevredenheid met onder andere alcohol, eten en tv kijken. Ze vragen zich wel eens af of er niet meer is, maar zijn vaak niet bereid om er serieus naar op zoek te gaan.

 

En nu komt het!

 

Kijk, een hsp’er kan niet op zo’n manier leven! Je wilt voldoening halen uit je werk en vraagt je voortdurend af of je wel op je plek zit. Je hebt minder behoefte aan zekerheid en vertrekt vaak al snel als het werk je niet bevalt. Het is voor hsp’ers van essentieel belang om te luisteren naar hun roeping, wat die dan ook is! Het is een kwestie van luisteren naar je innerlijke stem, ondanks alle stoorzenders om je heen in de vorm van eisen en verwachtingen van je naaste omgeving. En als je er als hsp’er eindelijk achter bent wat je roeping is, dan nog is het een uitdaging om deze roeping om te zetten in een concrete baan. Het is voor jou als hsp’er de uitdaging om je geld te verdienen met je roeping. Dat is niet gemakkelijk, maar uiteindelijk is het de enige weg.

 

Veel hsp’ers komen pas na vele jaren achter hun werkelijke roeping, na jarenlang een ‘gewone baan’ te hebben gehad. Blijkbaar waren ze er toen pas echt aan toe of hadden ze toen pas de moed om de stap te nemen. Dit gebeurt vaak pas in de tweede levenshelft, als er meer rust in hun leven is gekomen en ze zich belangrijke levensvragen gaan stellen. Of als ze in een crisis terechtkomen en beseffen dat ze wel moeten veranderen.

 

Bij dit proces kan de hsp’er absoluut hulp gebruiken. Denk jij nou na het lezen van deze blog, dit is super herkenbaar, ik loop hier ook tegenaan en ik kom er alleen gewoon niet uit! Vul dan het contactformulier in op mijn site of stuur me een mail naar info@karinrutjes.nl

 

Feitelijk informatie in deze blog komt uit de studie “coaching bij hoogsensitiviteit” CIVAS.

Reactie schrijven

Commentaren: 0