Ik hoor je denken; “hoezo zou je met je hoogsensitieve kids en je hoogsensitieve zelf naar één van de drukste plekken in Nederland gaan, rond kerst”?

Tja, je kunt het ook niet doen. Dat is sowieso rustiger. Maar ik hou er van om nieuwe dingen te doen en ook om leuke dingen te doen met ons gezin. Ik hou van kerst, 1 en 1 is 2 en zo zitten wij op zaterdagochtend om 7.00 uur in de ochtend in de auto op weg naar Valkenburg. Toch een kleine 3 uur rijden.

Driving away for some christmas

De rit gaat prima. Onze kids zijn inmiddels door onze vakanties in Italië, Frankrijk en Denemarken gewend aan langere afstanden. Ook zijn ze gewend om voor 1 dag naar het strand te rijden, dus de autorit is met hen inmiddels geen probleem meer. De tablet gaat mee en ze vermaken zich altijd prima. We stoppen een keer bij een tankstation voor wat koffie en wat lekkers voor de kids en voor we het weten staan we al op de parkeerplaats in Valkenburg.

Het voordeel van het vroeg weg gaan is dat we voor de drukte aan zijn en dus nog met gemak een parkeerplaats kunnen vinden. Het komt nog met bakken uit de lucht, maar volgens de buienradar is het met 10 minuten droog. Dus we wachten nog even in de auto.

Owen probeert in de auto al even zijn plekje op de nek van Rendo vast te leggen, maar we geven nu alvast duidelijk aan dat hij daar niet steeds om hoeft te vragen, omdat hij nu toch echt te zwaar wordt om de hele dag bij papa op de nek te zetten. Dat scheelt een hoop gezeur overdag.

Op ontdekkingstocht

Het is droog, dus we gaan op pad. Alles zit in onze rugzak, mutsen, handschoenen, paraplu’s, poncho’s. Ik ben graag goed voorbereid. Terwijl we beginnen te lopen bedenk ik me dat ik misschien beter geen sneakers aan had kunnen doen. Ik heb snel last van mijn voeten, vandaar mijn keus, maar terwijl we over de natte straten lopen, spat het regenwater tegen mijn sokken en voelt het al snel niet erg droog meer. Maar gelukkig drogen de straten op en daarbij ook mijn sokken.

Er is van alles te doen in de kerststad. Gelukkig hadden we ons daar van tevoren op voorbereid en ook onze verwachtingen bijgesteld. Aangekomen bij de eerste en grootste kerstgrot van Valkenburg, staat er al een rij van een uur. We besluiten gelijk daar niet in te gaan staan. Zo’n start kan de rest van de dag negatief beïnvloeden. We vragen aan de jongen die bij de tickets staat hoe het in z’n werk gaat en hij adviseert een grot verder op die nu nog vrij rustig is. Dus wandelen we daar naar toe en we kunnen zo naar binnen lopen.

De kids zijn onder de indruk van de kerstsferen en van het idee dat ze in een grot lopen. Zelf vond ik die kerstmarkt niet de moeite waard. Het waren allemaal standjes/kraampjes die hun waren verkopen. En verder was er niet heel veel bijzonders te zien in de kerstsferen. Je kon ook wat eten in de grot, maar ik kreeg toch een wat claustrofobisch gevoel bij het zien van al die mensen op een kluitje en de sterke geur van eten die nergens naar toe kan in zo’n ’rot.

Aan het eind van de wandeling ben ik toch wel weer erg blij dat ik daglicht zie. Eenmaal buiten staat er een enorme rij voor de grot. Blijkbaar is het goed geweest dat we zo super op tijd in Valkenburg waren.

Lunch

Eten is belangrijk voor een HSP. Wanneer we niet op tijd eten kan dat ons humeur en mentale gemoedstoestand enorm beïnvloeden. Dit is ook duidelijk te merken aan ons zoontje. Hij moet op tijd te eten hebben anders gaat het heel snel bergafwaarts. Tegenover de grot zit een leuk lunchtentje en we kiezen ervoor daar gelijk naar toe te lopen. Dan hebben we in ieder geval wat in onze maag. En we riskeren liever niet het risico nog een half uur te moeten gaan zoeken naar een plekje met een grote kans dat alles vol zit.

Ze hebben tosti’s op de kaart, dus dit is ideaal voor onze kids. Owen gooit mijn flesje drinken op en zijn jas is drijfnat en de rest beland op de stoel en op de grond. Wrong start. Owen vind het vreselijk als dit gebeurt. Hij voelt zich erg schuldig en kan alleen maar huilen. Door hem af te leiden kan ik hem uiteindelijk stil krijgen en als de tosti komt is het gelukkig allemaal weer goed.

Winter Wonderland

We gaan na de lunch op zoek naar Winter Wonderland. Al snel vinden we de helling waar de kabelbaan tegenop loopt. Owen gaat met Rendo op het stoeltje en Demi gaat met mij mee. Ik ben niet zo’n held als het gaat om hoogtes, dus ik zat wel even gespannen in de kabelbaan. En dat gold ook voor Demi. De beide mannen vonden het prima en zaten lekker om zich heen te kijken. Eenmaal boven is daar de Wilhelminatoren waar ook een klein kerstmarktje te vinden is. Samen met een speeltuin, Het Sprookjesbos. Om heel eerlijk te zijn vond ik dit niet veel voorstellen. Het was een leuke poging, maar er waren nagenoeg geen mensen, dus de sfeer ontbrak volledig. We hebben even rond gelopen en zijn snel weer naar beneden gegaan met de kabelbaan.

Santa’s Village

Op foto’s op social media en op de website zag dit er echt super leuk en veelbelovend uit. Maar ook dit viel een beetje tegen. Het was echt niet groot en ook dit waren veelal kraampjes waar je warme sokken, mutsen en dergelijke kon kopen. Na hier een rondje te hebben gelopen merk ik dat de kinderen moe beginnen te worden. Ze willen graag naar het hotel geven ze aan. En na een hele ochtend en halve middag gelopen te hebben snap ik dit ook wel. We zien nog een draaimolen en hier willen de kids graag in. Nadat we dat gedaan hebben lopen we door de straat met restaurantjes weer terug en besluiten nog even ergens naar binnen te stappen voor een warme chocolademelk met appelgebak.

Het hotel

Hierna besluiten we naar het hotel te gaan voor een tussenstop. Het regent inmiddels wel en ik ben blij met alle voorzorgsmaatregelen zodat we allemaal enigszins droog naar de auto kunnen lopen. Het hotel is zo’n half uur rijden vanaf Valkenburg. We slapen in een Abdij. Een gebouw met veel geschiedenis en dit vinden de kinderen best spannend. Vooral Demi krijgt in het begin door de lange gang niet een hele fijne vibe. Maar eenmaal op onze kamer vinden ze het allebei helemaal prima. We slapen op een gang waar we badkamer en toiletten delen met anderen. Dus de kids renden heen en weer op de gang en Demi deed een miljoen radslagen. Ik zelf had een enorme inkakker. Ik was moe, ik voelde me al een beetje teleurgesteld op de kerstmarkt doordat het niet zo groots was als ik me voor had gesteld en het feit dat de kindjes moe werden en ik zelf ook werkt dan even niet mee.

We hebben even gelegen op onze kamers. Wat chippies gegeten, wat gedronken en plannen gemaakt voor het avondeten. Daarna zijn we even op ontdekkingstocht gegaan door de Abdij. We hebben de kids de plattegrond gegeven van het gebouw en zij mochten aanwijzen en borden bekijken waar we naar toe moesten. Dat was super leuk. Alleen de Crypte onderin de Abdijkerk bezorgde vooral Demi een naar gevoel en daar heeft ze het nog wel even over gehad.

De lichtjesparade

We konden niet reserveren bij het pannenkoekenrestaurant i.v.m. Kerststad, dus moesten we gokken of er plek zou zijn. Maar het scheelt enorm veel gezoek en geloop als je van tevoren al een beetje bepaald waar je wilt eten. En ik had in de ochtend een pannenkoekrestaurant gezien dus dit leek me ideaal met de kids. We rijden weer terug naar Valkenburg, alleen is het nu allemaal iets lastiger, het parkeren, het rondrijden. Het is gewoon vele malen drukker dan toen wij er in de ochtend aan kwamen. Wat ook logisch is, want heel veel bezoekers kwamen voor de lichtjesparade.

De kids waren er al weer een beetje klaar mee door het rondjes rijden, ik moest me tegelijkertijd focussen op het vinden van een plek en Rendo helpen en ondertussen deed ik een spelletje met de kids achterin de auto. Maar uiteindelijk hebben we onze auto bovenop een berg gezet, daar was meer dan genoeg plek. We moesten alleen een behoorlijk eind naar beneden lopen. Wat natuurlijk niet het ergst is. Het ergst is als we allemaal moe zijn en we moeten daarna die berg nog op. Maar weet je, daar stel je je op in. Je verwacht gewoon niets meer van je kinderen op zo’n moment.

Pannenkoeken en prikkels

In het restaurant was nog plek. Er was een speelplek voor de kids en zij konden rustig hun gang gaan terwijl ik zat te snoozen met een rood wijntje. Na een tijdje kwamen ze er weer aan. Ruzie met elkaar. Een ander kindje ergens afgeduwd. Demi die aangaf dat jongetje echt niet te willen duwen, maar het toch niet kon laten en het toch deed. Owen die aangaf dat hij zijn zus kneep omdat hij haar nu eenmaal heel vervelend vond. Allebei zaten ze te huilen bij ons aan tafel. En daar begon de oververmoeidheid. Ze hadden het warm, dus de trui ging uit en ze zaten allebei in hun hemd hun pannenkoek op te eten.

Bij hun pannenkoek kregen ze muntjes, waarmee ze na afloop een speelgoedje mochten uitzoeken in een soort van winkeltje. Dat was het hoogtepunt van hun dag…

Daarna gingen we op zoek naar de lichtjesparade. Bij dit soort dingen is het altijd zo dat je een goede plek moet vinden, maar dat je eigenlijk ook geen zin hebt met je kids een half uur te gaan staan wachten voor het überhaupt begint. Uiteindelijk vonden we een plekje aan het eind van de parade… We stonden daar om 19.15 uur. Rond 20.15 uur kwamen eindelijk de eerste wagens voorbij. We hadden ons niet gerealiseerd dat er kindjes zouden meelopen in de parade en dat ze om de paar seconden zouden stil staan om een dansroutine uit te voeren. Owen huilde al een tijdje en trok volledig wit weg. Hij wilde alleen nog maar naar het hotel. Continue stonden we in twijfel. Gaan we weg of toch niet? Wat nu als ze er nu net aankomen. Demi wilde sowieso heel graag blijven. Uiteindelijk besloten we dat Rendo alvast met Owen naar de auto zou gaan zodat hij in ieder geval in de auto zou kunnen zitten. Maar toen kwamen de eerste lichtjes de hoek om.

Demi vond het geweldig. Owen baalde dat er na 2 wagens nog veel meer wagens kwamen. Voor hem was het wel genoeg geweest. Een high five van een pandabeer en een rendier waren het hoogtepunt voor hem.

Home sweet home

Eenmaal terug in de Abdij gingen we een gehorige en rumoerige nacht tegemoet. Het gebouw is enorm oud en met houten vloeren en muren enorm gehorig. Middenin de nacht ging er een kudde jongeren naar de wc. Onze buurman had tot midden in de nacht gesprekken en in de vroege ochtend hoor ik mijn lieve man en zoon naar de wc lopen.

Doodmoe stonden we op en gingen we op zoek naar de ontbijtzaal. In onze zoektocht belanden we in de privé vertrekken van de Abdij… wat best wel gênant was, maar ook wel erg lachwekkend. En de priester hielp ons vriendelijk op weg. Uiteindelijk vonden we beneden, waar we ook begonnen waren, de grote ontbijtzaal. Het ontbijt was echt super goed. Ontzettend veel keus en de kinderen vonden het geweldig om zoveel keus te hebben.

Na het ontbijt besloten we ook gelijk terug te rijden naar huis. We hadden nog een lange rit te gaan en de kids hadden nog een drukke week op school voor de boeg.

Eenmaal thuis zaten we er eigenlijk allemaal wel doorheen. Dat zijn momenten dat ik me afvraag waarom doen we dit eigenlijk. Het is sowieso belangrijk je te realiseren dat je dit niet te vaak moet doen. Ook weet je waardoor het komt dat je zo moe bent allemaal, en dat het natuurlijk vrij logisch is. Ook weet ik dat negatieve gedachten bij mij heel veel ruimte krijgen door de vermoeidheid.

Het beste was dus ook om de dag op tijd af te sluiten en allemaal vroeg naar bed te gaan.

De kids vonden het hartstikke leuk, wij vonden het ook erg geslaagd zonder al teveel bijzonderheden! Maar of ik nog een keer zou gaan? Ik denk in ieder geval niet naar dezelfde plaats. Wij hadden er wel iets meer van verwacht. En stiekem was ik afgelopen weekend heel blij dat we gewoon lekker thuis waren…

Merry Christmas lieverds!